در پاسخ به نیازهای فرهنگی جامعه، با توجه به این که احساس میشد کارهای فرهنگی باید به طور جدی و مؤثر انجام شود و این فعالیتها به نوعی نمادی از تبلیغ قرآن و معنویت دینی به شمار میرود، تصمیم گرفته شد که از آذر ماه سال ۱۴۰۳ اقدام به راهاندازی گروه تواشیح باب الحوائج پسران گردد. این گروه با هدایت و تلاش اعضای خود، به مرور زمان توانست در نقاط مختلف شهر شیراز برنامههای متنوع و منظم اجرا کند و با استقبال گسترده و حسن توجه مخاطبان روبهرو شود.
نکته قابل توجه و بارز در این طرح، آن بود که گروه تواشیح به صورت زنده و بدون استفاده از موسیقیهای آهنگین و حاشیهای به اجرای شعری و آوازی میپردازد. این شیوه اجرا که با ذائقههای علاقمندان مطابقت دارد نه تنها جنبه هنری و نمایشی دارد، بلکه به دلیل ساده و ناب بودن صداها و کلام، مخاطبان را به وجد آورده و احساس تعلق و انس با محتوای معنوی را تقویت میکند. این رویکرد، از دید بسیاری از مستمعین، نه تنها فرصت لذتبخشی از موسیقی محض را فراهم میآورد بلکه فضایی صمیمی و معنوی ایجاد میکرد که در آن شنوندگان میتوانستند با دقت به واژهها و نکات قرآنی و دینی فکر کرده و تعمیق بیشتری نسبت به مفاهیم ارائهشده پیدا کنند. همچنین، اجرای زنده بدون آهنگ نشان از توانمندی و پایبندی گروه به اصول اخلاقی و سنّتهای فرهنگی داشته که در جامعه شیراز با استقبال و تحسین روبهرو شد و موجب شد تا این گروه به عنوان یک نماد فرهنگی قابل اعتماد شناخته شود.
